2018 start gewoon iets later…..

2018 start gewoon iets later…..

2018 start gewoon iets later……

Want wat was dit een K** maand.
Sorry, ik kan er gewoon even niets anders van maken. 2018 zou mijn jaar worden en dan start ik het zo…..
In de tweede week van januari ging er eigenlijk al van alles mis, gevoelswijs…. daarna ook nog eens op zakelijk gebied en toen als klap op de vuurpijl, om die week goed af te sluiten, was ik betrokken bij een auto-ongeluk.

Ik heb vaker geroepen ‘Toeval bestaat niet’, en zo denk ik er nog over. November en december van 2017 waren bijzondere maanden. Ik hoor je denken ‘Hoezo bijzonder? Feestdagen zijn hectisch maar ook gezellig en leuk’. Ja dat klopt, en dat was ook voor een groot deel zo, maar daarnaast zat ik zelf in een achtbaan. Er gebeurde van alles, leuke liefdevolle dingen, mooie ontwikkelingen op zakelijk gebied maar ik was ook aan het stoeien met mijn gevoelens, ik ontdekte dat mijn hormonen de kluts kwijt waren en daarnaast de vraag wat kon ik wel delen met mijn naasten en wat niet?
Ik zat een beetje op een eilandje. Mijn hoofd maakte wederom weer eens overuren waardoor ik te weinig sliep en aan alle kanten allerlei signalen dat ik wat rust moest pakken.
Nou ben ik niet een kei in het luisteren naar mijn lijf dus ook deze keer negeerde ik keihard alle signalen en praatte ik alles goed.

Dat kan heel lang goed gaan totdat de natuur je een handje helpt….BAM!!

13 januari…. Geen kindjes thuis dus even wat langer in bed liggen voelde goed. Dan toch eruit om te gaan sporten, even een appje naar een lieve vriend of hij ook ging sporten en dan de tas pakken en gaan. Energie opdoen in de sportschool, samen een theetje drinken en de dag met genoeg energie beginnen. Dat was het idee om het eerste deel van de week te doen vergeten. Prima plan toch? 9 van de 10 keer werkt dit perfect voor mij. Helaas deze keer niet. Ik ben nooit in de sportschool aangekomen. Het was een retourtje spoedeisende hulp. Om 11:00 werd alles ‘on hold’ gezet. Ik had een aanrijding met een scootmobiel. Ja je leest het goed….scootmobiel. Waar de beste man vandaag kwam….(ja, van links) vraag ik mezelf nog steeds af. Ik ben mijn auto uitgestapt en ben direct gaan bellen. Automatische piloot aan, en regelen. Als ik iets goed kan, is dat het wel. Allerlei omstanders erbij en ik aan de praat met de man uit de scootmobiel. Een zeer behulpzame omstander vroeg na 20min. ‘Weet je dat jezelf ook, gewond bent?’ Huh?! Wat? Nee dat had ik totaal niet door. Ik was gefocust op de man op de grond. In de verte hoorden we de sirenes dus hulp was onderweg. Tijd om ook voor mezelf iemand te bellen….wie? Mijn ex-lief!  Hij moest dit weten, ook voor mijn mini-me’s. Hij kwam direct en dan weet je even weer hoe belangrijk je naasten zijn. Wat houd ik toch van die man! Ja, wij zijn gescheiden en dat is helemaal goed, maar dan kan je zeker nog wel van iemand houden?!
De ambulance en de politie was er en alles werd geregeld. Ik kon alles even laten bezinken….what the F*ck was er gebeurd?

Dan komen de tranen en heb je nog geen idee eigenlijk hoe alles verder gaat. Er schiet van alles door je hoofd. Diep van binnen had ik zoveel behoefte aan die ene stem, van iemand die mij in 2 maanden ongelofelijk snel leerde kennen…. Maar dat kon niet meer….. Dus knop om en schakelen, gevoelens uit en handelen!
Ik moest naar de spoedeisende hulp, ik zat onder het glas en met name mijn linkeroor zag er niet goed uit.
Mijn ex-lief ging mee, held! In het ziekenhuis was mijn komst al bekend. Na een eerste inspectie van mijn oor werd ik onder de douche gezet. Overal zat glas, op mijn rug, in mijn haar maar met name in mijn oor. Ik hoorde niet meer en had vooral veel pijn.
Nadat de ‘grotere’ stukjes verwijderd waren mocht ik naar huis. Pijnplan: paracetamol (fase 1) check…. Ibuprofen (fase 2) fail, vanwege mijn medische achtergrond mocht ik niets van fase 2 dus dan was fase 3 er nog….morfine. Grapjas, die dokter! Kom nou, ik zou dit wel even doen. Alles kwam goed! Het was dat mijn ex-lief reed anders, dat waren zijn woorden ‘was ik vast even gestopt bij de sportschool’…. En daar had hij gelijk in kunnen hebben. Ik voelde me, op mijn gehoor na, goed.
Thuis gekomen kwamen mijn ouders de schade bekijken aan mijn oor. De bezorgdheid spatte er vanaf, zelf voelde ik dit nog niet zo. Mijn lieve sportmaatje kwam aan het eind van de dag een bloemetje brengen. Hij hoorde mijn plannen voor die avond en verklaarde mij voor gek. Zag ik het dan echt allemaal zo verkeerd?

Ja! Ik zag het zo onwijs verkeerd……
Zaterdagavond ben ik nog even bij mijn hockey-uitje geweest… Ik werd moe en besefte dat ik naar huis moest. Ik heb nog steeds geen idee hoe ik thuis gekomen ben. Eigenwijs? Nee joh! Ik ben niet eigenwijs, ik denk alleen dat ik heel veel zelf kan…en dat kan ik ook….heel vaak…. Alleen nu dus niet.

Nu ben ik twee weken verder en wat een hel is dit zeg. Ik heb zoveel hulp moeten vragen, dat was echt even wennen. Maar jeetje wat een lieve mensen heb ik om me heen. Ik loop vaak te zeiken dat ik ‘het alleen-zijn’ zat ben, maar ik ben zeker niet alleen. In deze twee weken ben ik me veel gaan realiseren. Ik ben namelijk niet zwak als ik hulp vraag. Ik ben niet alleen, ik heb onwijs veel lieve mensen om me heen, en die 10 die nu nog mist die komt, dat weet ik zeker maar vooral de focus op wat ik wel heb.

Rust rust rust en nog eens rust, het codewoord. Het codewoord wat mij al twee weken bezig houdt en waar ik eigenlijk wel genoeg van heb. Het liefst zet ik de knop om, om er weer volop tegenaan te gaan. Gewoon doen waar ik me goed bij voel. Acties koppelen aan alle plannen die ik de afgelopen twee weken op de bank gemaakt heb. Maar die knop omzetten dat kan gewoon niet. Die knop wordt heel langzaam gedraaid en dit kan ik helaas niet zelf….deze keer heeft mijn lijf de controle.

Mijn gehoor links is nog niet optimaal en dat is vervelend. Zoveel meer begrip voor de mensen waarmee ik werkten, die doof of slechthorend zijn. Daarnaast is het opvallend dat ik deze week al drie keer de reclame van de hersenstichting heb gezien. Een hersenschudding gaat over, maar een hersenkneuzing laat blijvend letsel achter. Nu heb ik genoeg zaagsel in mijn hoofd wat geschud is en merk ik welk effect dit alles heeft. Laat staan dat er blijvend letsel is. Er komt zoveel meer kijken bij een ongeluk dan dat ik die ene zaterdag in januari dacht. Ik dacht na het ziekenhuis, leuk naar mijn hockey-uitje te gaan, daarna nog een drankje te doen in de stad met mijn lieve vriendinnetjes en de volgende dag naar de surprise party te gaan van mijn ex-schoonmoeder….Dit alles zonder auto want die moest gemaakt maar dit zou ik toch allemaal wel even doen. Ik kwam van een koude kermis thuis.
Maar besef me zoveel meer wat ik heb, wat ik wil en dat rust echt wel belangrijk is.

Vanaf morgen ga ik weer opbouwen. Samen met mijn dokter gekeken naar een plan van aanpak. Ik moet vooral weer gaan doen wat mij energie geeft, dus ja ook weer sporten. Ik heb hier onwijs veel zin in, ik weet dat ik mezelf op tijd een halt toe moet roepen. Pas op het moment dat je teveel gedaan hebt, merk je het pas. Zo stond ik gister nog te shaken in de Albert Heijn… Dus….. Ook met sporten moet ik hier op gaan letten, niet direct volle bak. Lastig, maar nodig….

Laat 2018 nu dan maar beginnen, rustig aan…. Stapje voor stapje….

Gelukkig nieuwjaar!

Liefs,

Maike

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *