Als je vraagt met mijn gevoel te spreken…

Als je vraagt met mijn gevoel te spreken…

Vandaag een blog open en eerlijk, niet sport gerelateerd, niets over een bucketlist of mijn doelen die ik wil bereiken. Vandaag gewoon open en bloot, Maike.

Als je vaker iets van mijn gelezen hebt dan weet je dat ik veel denk. De ene dag denk ik meer dan de ander en dat heeft vaak met van alles te maken. Een paar weken geleden was ik flink ziek. Ik ben chronisch ziek maar daar hoor je me niet over. Ik dender door, doe alsof er niets aan de hand is en wil vooral niet toegeven aan. Helaas lukte dit een paar weken geleden niet. Ik moest mijn meerdere erkennen en zat thuis, met een prednisonkuurtje op de bank. Nergens zin in en nergens puf voor. Te benauwd maar ook door die vieze kuur. Op dat soort momenten heb je veel tijd om na te denken. Die week duurde heel lang en toen ik iets begon op te krabbelen wilde ik het liefst zo snel mogelijk weer terug naar het oude vertrouwde. Maar dat, viel even vies tegen.

Het malen bleef en mijn ritme vond ik maar slecht. Ik was niet meer bezig met mijn eigen geluk en het genieten van het moment maar teveel bezig met dingen in de toekomst. Een vriendinnetje riep mij een halt toe en zo begon ik weer op nul. Tinder eraf! Dag mannen! Huis opruimen! Dag rotzooi!…. Hallo ruimte en rust….

Als coach begeleid ik mensen om dit soort issues aan te pakken. Voor een ander weet ik het zo goed, maar voor mezelf is het soms oh zo moeilijk. Het is dan fijn om de juiste mensen om je heen te hebben. Die het zeggen en desnoods tegen je schreeuwen (ik ben namelijk soms Oost-Indisch doof). Zo begon ik dus weer rust en ruimte te maken, voor mezelf. Weer te genieten van de kleine dingen en vooral het geluk weer te voelen. Als je dat doet sta je ook veel meer open voor de ander.

Tijdens mijn eigen coachingstraject van een paar jaar geleden heb ik het onderdeel ‘open stellen’ vaak besproken en daar ook oefeningen bij gedaan. Tijdens mijn coachingswandelingen laat ik dit ook mijn coachees doen. Het geeft inzicht, want stiekem weten we het allemaal wel. Zo heb ik toen geleerd om mijn hart open te stellen. Ik bewaak mijn hart namelijk als een fort, er ligt nog net geen slotgracht omheen maar als je wilt kan ik die voor je graven. De truc zat hem erin om mijn hart open te stellen voor iemand die ik vertrouwde en waar ik me veilig bij voelde. Na elke sessie schreef ik alles op en zo schreef ik ook een keer een brief aan mijn ex-lief. In de brief vroeg ik hem om zijn hulp bij mijn poging mijn hart te openen. Ik voelde dat het een moment was van nu of nooit. Ik appte een foto van de brief en hij reageerde direct. Hij wilde mij helpen. Hij heeft weinig moeten doen, zijn woorden waren meer dan genoeg. Vanaf dat moment ging het allemaal bergopwaards en ik voelde wat het me op kon leveren als ik de poort naar mijn hart openzette.

Ongeveer een jaar later wilde er echt iemand naar binnen. Ik vond het spannend, maar ik kon dit. Dit was waar ik op ‘zat te wachten’. Helaas kwam diegene binnen denderen en met diezelfde vaart denderde hij er ook weer uit. Wat had ik toen graag al een slotgracht gehad dan had hij lekker kunnen zwemmen. De poort ging dicht en die bleef dicht….tot een paar weken terug. Ik merkte door mijn ziek zijn dat ik echt weer aan de bak moest. Rust, ruimte, hart weer open, genieten en gelukkig zijn van het hier en nu.

Vrijdag werd mijn poort weer even op de proef gesteld. Een avond met een hele fijne vriend, waar vanaf moment één iets bijzonders mee was. Zijn woorden kwamen binnen, het kost allemaal geen moeite, veel raakvlakken behalve op gevoelsvlak. Hij een makkelijke prater, ik zoekend naar mijn woorden. Ik werd die avond gewoon voor het blok gezet. Wat ik een paar jaar geleden aan mijn ex-lief vroeg, werd nu indirect aan mij gevraagd…. Wat voelde ik…

Daar zat ik dan, met al mijn kennis en ervaringen in huis. Eerst nog eromheen willen kletsen (wat bij de psycholoog destijds wel lukte), maar ik kon er niet onderuit komen. Met een trillende stem, tranen over mijn wangen gewoon gezegd wat ik voelde. Zo eng, zo kaal, zo bloot maar oh zo eerlijk. Bang om te verliezen wat ik had. Wat ik had was goed dus waarom zou je dat op het spel zetten? Dan cijfer ik mezelf wel weg en doe ik het met minder. Zijn reactie was hetzelfde als die van mijn ex-lief. Een uitgestoken hand, een open en eerlijke blik…. mijn gevoel mocht er zijn.

Sindsdien blijft het nu bij mij donderen, in mijn hoofd en in mijn hart. De twee maken ruzie en dit levert veel denkwerk, veel twijfels en zoals vannacht een hele rusteloze nacht. Wat deze nacht me bracht was gevoel…. gevoel wat ik opgeschreven heb….gevoel wat ik vannacht al deelde met de aanstichter van dit alles….gevoel wat ik nu met jullie wil delen….

Als je vraagt met mijn gevoel te spreken

Vraag je me nou met mijn gevoel te spreken?
Van zeker en sterk…
Naar kwetsbaar en klein?
Van duidelijke woorden..
Naar zoekend zeggen wat ik voel?

Waarom?
Waarom leeft mijn gevoel een ander leven?
Voor spreken met mijn gevoel moet ik een superheld zijn..
Vliegen over diepe dalen, hoge bergen, oneindige oceanen..
A superhero needs to fly..

Vlieg gevoel,
Laat me fladderen en neem me met je mee!

Als je vraagt met mijn gevoel te spreken,
Dan fladder ik door het leven en mag je met me mee,
Dan ben ik mijn eigen superheld,
Eén met cape maar zonder masker.

 

 

Liefs,

Maike

 

P.s. dank je wel! x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *