Als vluchten geen zin meer heeft…..

Als vluchten geen zin meer heeft…..

Sometimes you need some reminders…

Gisteravond kreeg ik van een lief vriendinnetje een appje. Het vloog haar allemaal even naar de keel. De waterlanders dienden zich aan en ze moest even een appje sturen. Soms gaan we door een dal(letje) en dan moeten we daar weer uit komen, en dan is het fijn als je een helpende hand krijgt.

Zij appte mij om even te horen dat het haar gaat lukken, dat ze vertrouwen moet hebben in haar keuze en dat het allemaal wel goed komt. Hé daar hebben we hem weer ‘Het komt wel goed, schatje!‘, hoe walgelijk het ook klinkt…. maar het komt goed. Ik kon haar geen datum en tijd geven maar mijn woorden waren voldoende om haar rustig te krijgen zodat ze kon gaan slapen. Haar appje zorgde ervoor dat ik ook weer iets onder ogen moest komen. Het sluimerde al in het weekend maar de zon straalde te hard en de warmte en gezelligheid was te fijn om er lang over na te denken. Ik heb het gewoon weg geblokt, keihard. Het voelde prima, maar hoe lang kan je iets negeren?

In een eerder blog heb ik geschreven over Human Dynamics. De drie dynamieken die we in ons hebben zitten, het mentale, het fysieke en het emotionele. We hebben het alle drie, alleen de volgorde is bij iedereen anders. Ik ben Fysiek-Mentaal. Ik handel vanuit mijn denkwijze. Het speelt dus allemaal in mijn hoofd. Soms dodelijk vermoeiend maar soms ook heel simpel en snel. Op de laatste plaats staat mijn emotionele kant. Er zijn dagen dat dit totaal niet te merken is en er zijn dagen dat ik hiermee worstel, zeker als mijn hoofd de controle wil houden. Ik gedij goed op die controle dus ik zorg er vaak ook voor dat ik dat in stand houd.

Zo maak ik elke week een eetschema. In mijn schema staat precies wat ik elke dag eet, klaar moet maken en mag snoepen. Deze week heb ik daar zelfs twee vakjes aan toegevoegd, namelijk buikspieren en cuppen. Elke dag ga ik weer trouw mijn buikspieren trainen en cuppen. Als ik het gedaan heb mag ik het vakje afvinken. Even weer die stok achter de deur want we willen/moeten weer in een bikini. Deze schema’s maak ik al een eeuwigheid. Ik heb de controle, het is makkelijk en ik kan er altijd op terugvallen.

Sommige periodes ben ik strenger voor mezelf dan andere periodes. Het zijn vooral de periodes dat het emotioneel even niet zo lekker zit, dan probeer ik de focus en controle weer te pakken met mijn hoofd. Want wat is er nou makkelijker dan een beetje de struisvogel uithangen? Kop in het zand en gaan met die banaan. Als een malle aan de slag met jezelf en vooral negeren dat je misschien even door een dalletje moet gaan.

Dit weekend was een geweldig weekend. Mooi weer, leuke dingen om te doen en mijn mini-me’s waren bij mij. Helemaal top. Afgelopen zaterdag ging ik met de dametjes naar een housewarming in Haarsteeg. (Ja, dit is een google-maps momentje.) Daar aangekomen en een tour door het huis kwam de onvermijdelijke vraag ‘Hoe gaat het?’. Sociaal wenselijk was het antwoord ‘Ja prima!’ Daar is ook eigenlijk niets aan gelogen. Het gaat ook prima. Goed, het idee om weer door een ‘grote-mensen’ huis te lopen zorgde weer voor een throw-back naar de realiteit. Ik woon in een fijn huis, een fijn huurhuis, maar daar heb je het al direct…. een huurhuis, niks mis mee maar niet echt mijn huis. Mijn huis met een grote woonkamer, mijn smaak qua keuken en badkamer. Je snapt het vast, ik heb nog best wat te wensen. Dat huis, dat had ik….samen met mijn ex-lief. Het is mijn ex-man maar ik bof wel met die man. Hij verdient dus de titel ‘ex-lief’, we zijn nog steeds lief voor elkaar en hij is nog steeds mijn beste vriend. Ik besef me de laatste tijd steeds vaker dat onze situatie wel heel bijzonder is. We doen alles in overleg, alles 50/50 en daarbij zien en spreken we elkaar, bijna, dagelijks. Nu vraag je je af, waar ging het mis? Nou geloof mij, hij is en blijft mijn ex-lief. We hebben het heel goed zo. Het is alleen door die keuze dat we nu beiden in een huurhuis zitten, wat voelt als thuis maar niet als mijn huis.

Het gaat dus prima, alleen mis ik wat dingen. In mijn vorige blog liet ik al doorschemeren dat ik actief ben op Tinder. Prima vermaak voor die momenten dat je even een vleeskeuring wilt doen, afleiding nodig hebt of wanneer je je verveeld. Ik ben makkelijker geworden in het contact met mannen en ik ben gaan daten. Mijn vriendinnetjes houd ik op de hoogte van mijn avonturen en ze smullen er stuk voor stuk van. Dat ene vriendinnetje wat mijn gisteravond appte moet niks weten van Tinder. Net als ik een halfjaar geleden. Voor mijn 1o hoefde je niet eens het woord Tinder te noemen of ik wuifde het idee al weg. Kijk me  nu, inmiddels 5 tinderdates verder….. Maar is dat het dan? Horen van een random man dat je er goed uit ziet? Elke keer weer vertellen wat je doet, waar je woont en waarom je veel sport. Elke keer de vraag krijgen ‘Heb je dan wel tijd voor een man?’

Heb ik wel tijd voor een man? Een man is voor mij pas echt leuk als ik mijn sportschema wil wijzigen of als ik mijn eetschema aanpas. Als ik bereid ben om naar mijn emotionele kant te gaan luisteren. Dan is het meer dan een Tinder-man. Tot nu toe maak ik nog geen tijd, lag dat aan de man of aan iets anders?

Daar stond ik dus, op die housewarming met mijn mini-me’s, met allemaal onbekende mensen in een ‘grote-mensen’ huis. De één dolgelukkig met het mooie huis, de ander hoogzwanger, het ene stelletje nog helemaal verliefd en de ander nog niet wetend of ze een stelletje zijn. Daar stond ik dan….een beetje keihard te beweren dat het ‘Prima’ gaat.
Op een ‘leeg moment’ opende ik mijn facebook en daar…..daar was hij. Mijn 10, op een hele leuke foto. Toen kwam het besef dat ik mijn emotionele kant flink aan het negeren was. Ik stort me op mijn schema’s, mijn werk, mijn Tinder-avonturen en dacht vooral met mijn hoofd. Ik had namelijk tegen mijn 10 gezegd dat ik ‘gewoon’ door zou gaan. En ik ga ook door, alleen moet ik ook erkennen dat er soms wat dalletjes zijn. Die dalletjes moeten we dan door, en dan moeten we vooral niet met ons kop in het zand, de struisvogel uithangen.

Na de noodkreet van mijn lieve vriendinnetje, die het gewoon even zwaar had. Werd het mij ineens duidelijk. Dit hele weekend was ik hier al mee bezig…. en zelf kon ik de vinger er niet opleggen. Doordat er een spiegel voor werd gehouden werd alles duidelijk. Als coach doe ik hetzelfde bij mijn coachees. Ik moet naar mijn emotionele kant luisteren. Ik moet hier doorheen, voelen wat er is….. Ik heb voor hetere vuren gestaan en zelfs met deze goddelijke temperaturen is het mij nog niet heet genoeg. Vluchten kan niet meer! Eerst maar weer eens de focus op mezelf en mijn gezin, dus bye bye Tinder. Het was gezellig en leuk. Ik heb van je geleerd, om je gelachen en me verbaasd maar nu heb ik een andere invulling als ik me verveel, afleiding zoek of als ik me moet vermaken. Het is geen app of ander high-tech iets….het heet Maike! Reken maar dat als ik met haar aan de slag ga, ik dan resultaten ga boeken en dat ik weer ruimte krijg in mijn hoofd. Niet meer verstoppen maar af en toe balen, janken, schelden en me alleen voelen…. mijn sport is mijn uitlaatklep dus er is hier sprake van een win/win situatie. Ik boek resultaten, leer weer te genieten van wat ik allemaal wel heb en kan….en dan……dan komt die man en dat ‘grote-mensen’ huis allemaal vanzelf. Alles op zijn tijd, zonder datum en zonder tijd.

In plaats van een app heb ik mijn reminders om mijn pols….ToBFit, mijn toekomstige bedrijf want ja we gaan ons inschrijven bij de KvK. Een hartje, voor de liefde die ik elke dag om mij heen heb, in de vorm van mijn kinderen of mijn lieve vriendjes en vriendinnetjes. Daaronder een armbandje met ‘Shine’. Wees gelukkig en geniet. Genieten van de kleine dingen. Van een kind wat onder de sproeier door rent, van de zon die zo heerlijk aanwezig is, van de warmte en van het idee dat we straks een ijsje als toetje eten. GENIET!

Gegroet allen! Dikke kus van mij…. en weet je ‘het gaat nu al veel beter :)’.

Maike

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *