Practice what you preach

Practice what you preach

Laat ik zelf eens gaan doen wat ik altijd tegen anderen zeg……misschien schiet ik er iets mee op.

Deze gedachte zit al vanaf dinsdag in mijn hoofd en elke keer denk ik, ja hier ga ik weer een stukje over schrijven. Tijd zoeken, de juiste woorden en de zin om het allemaal op papier te zetten. Nou ja, papier…. je snapt wat ik bedoel.

Afgelopen dinsdag ben ik weer de sportschool in gedoken om samen met een personal trainer nieuwe schema’s te maken. Wanneer je het woord ‘personal trainer’ zegt heeft iedereen daar direct een plaatje bij. Deze beste man, grote kans dat hij dit zelf leest, voldoet aan het plaatje alleen dan met hersens. Een gespierde man, volgens hem nu niet ‘BAM’ genoeg, maar door zijn goede kop en vrolijke glimlach, een echte personal trainer. In voor een geintje maar ook duidelijk in zijn verhaal. Het plaatje is duidelijk lijkt me. Ik moest op de Inbody-scan, niet mijn favoriete onderdeel. Ik kijk strak vooruit en ik krijg geen getallen te horen. Ik zie zijn blik over de resultaten gaan en krijg dan de vraag wat ik wil. Wat ik wil? Ik wil meer, beter, strakker…. maar het getal op de weegschaal laat ik los. Winst! Hij veert op en krijgt een lach ‘Mooi, ik zou willen dat je wat aan gaat komen.’ Ho, wat zei hij….aangaat komen? Dit is een hele grote stap. Na uitleg aan de hand van zijn eigen armspieren snap ik zijn verhaal. Ik moet meer koolhydraten tot mij gaan nemen, en ja…. ergens wist ik dit natuurlijk al wel. Ik ben gewichtsconsulent en vertel dit mijn klanten ook. Koolhydraten hebben we nodig. In mijn ogen word je van koolhydraten dik, dat is niet zo maar mijn hoofd registreert dat anders. Mijn eerste voornemen: meer koolhydraten tot mij nemen!

Dit laatste moest ik zelfs beloven, half mompelend heb ik dit gedaan maar thuis gekomen heb ik direct actie ondernomen. Na mijn belofte ontstonden er twee schema’s. Twee schema’s waarbij ik explosief ga trainen. Eerst een serie maken waarbij ik rustig de oefening 10x doe en daarna 10x de oefening explosief. Dit alles in setjes van 3, dus Maike kan haar lol op. De training zou te veel tijd kosten dus er werden wat oefeningen geschrapt. En daar kwam ook direct mijn tweede opdracht om de hoek kijken. Om het getal op de weegschaal los te laten moet ik mijn focus ergens anders vandaan halen. Ik stelde zelf voor om met foto’s te gaan werken. Een vriendinnetje van mij doet dit, en één keer in de zoveel tijd maakt ze een overzicht. Ik mag deze dan ook zien. Elke keer ben ik dan jaloers. Ook dit is iets wat ik mijn klanten adviseer, maar zelf niet doe. Waarom…. misschien doordat mijn kinderen op mijn telefoon vaak foto’s kijken? misschien schaamte? Geen idee maar ik maak ze niet. Vorige week sprak ik een jongen, via Tinder (JA, dat staat er echt!) en hij vroeg aan mij ‘Hoe staat het met je blokjesbuik dan?’, K** vraag (we hebben nog contact dus daar heeft hij het niet mee verpest)….. mijn wens, mijn harde werken wordt nog steeds niet beloond. Hij vroeg of ik dan geen foto’s maakte om mijn ontwikkeling te volgen. ‘Nee!’, was daarop mijn antwoord en daar volgde deze uitspraak op:

Uiteindelijk is je lichaam een sportportfolio van alles wat je doet, eet en mee maakt.

Dit was de trigger, de switch waardoor ik dacht ‘Ja Maik, je moet ook foto’s gaan maken!’ Toen ik dit dus, in de sportschool ook meldde, werd hier enthousiast op gereageerd, zelfs met ‘de foto’s van je buik wil ik dan ook zien’…..WHAT?!?! Zei hij dat echt? Ga ik dat ook echt doen? Mijn tweede voornemen: foto’s maken om ontwikkeling te gaan zien! En ja, hij mag ze ook zien want dat is een mooie stok achter de deur.

Daar ging ik dus, aan de slag met mijn nieuwe schema’s. Kapot! Mijn armen en benen voelden twee keer zo lang en 10x zo zwaar. Een foto maken voor SnapChat of Instagram was al zwaar….
De gedachte dat ik morgen schema twee moest gaan knallen was nog even teveel. Ik heb thuis een cracker (koolhydraten) in mijn mik gegooid, een bak kwark met druiven en noten en daarna ben ik mijn jongste mini-me op gaan halen.

Sport en voeding staan bij mij hoog op het lijstje. Hier adviseer ik in, ik geef er trainingen en workshops in en mijn eigen tips volg ik zelf niet op. Gek is dat toch! Een ander deel wat ik altijd aanhaal bij mijn klanten is, dat ze niet te streng moeten zijn voor zichzelf. Het leven is een feestje, alleen moet je zelf de slingers ophangen. Dit houdt dus in dat je best een keer sporten kan overslaan, dat je best wel een wijntje kan drinken in het weekend, etc. Als je alles maar gecontroleerd doet en met mate. Het moet leuk blijven, een feestje, en dat houdt dus niet in dat je helemaal lam op de grond hoeft te gaan liggen buikschuiven. Kan ook leuk zijn voor een keertje…., bewaar dat tot carnaval (dat is 1x in het jaar) mij is het in ieder geval nog nooit overkomen 🙂

Ik interpreteer het feestje en slingers deel op dit moment anders. Ik heb een druk leuk leven en geniet, en de laatste tijd deel ik dit wat vaker met mensen die ik dan nog niet zo goed ken. Sommige ken ik van een opleiding of cursus waarbij er een gelijke deler is en dan is het interessant om samen te gaan zitten met een kop thee om van elkaar te leren en sommige ken ik niet (lees: mannen). In dit laatste geval noemen ze dit daten.  De ene keer een date vanuit Tinder, de andere keer via via. Als je als vrouw twijfelt over jezelf is het een aanrader om even op Tinder te gaan. Tinder is eigenlijk ‘het op een terras zitten en mens kijken’, in mijn geval, mannen. Het is een vleeskeuring, maar dat is het mensen-kijken op een terras ook. Bij sommige foto’s snap je direct waarom ze op Tinder te vinden zijn, bij sommige ligt het er te dik boven op (letterlijk en figuurlijk), sommige denken dat vrouwen de foto’s van Channing Tatum niet herkennen en een enkele keer zit er echt wel een oprecht leuke man tussen. Die swipe je dan naar rechts en dan merk je vanzelf of er een match is. Wanneer mannen een stukje tekst plaatsen is het 9 van de 10 keer hun lengte en de tekst ‘vrouwen mogen ook het gesprek openen’. Zo nu en dan heb ik een match. Ik wacht eerst dan geduldig af, mijn slechtste eigenschap is mijn ongeduld, dus wanneer ik mij verveel (spaarzame momenten) en het duurt te lang dan open ik het gesprek wel. Hebben ze toch hun zin…..De match opheffen kan altijd nog 🙂

Deze week ben ik aan het appen met 3 mannen. Alle drie hebben ze iets, een gelijke deler. De gesprekken zijn leuk, het plaatje is leuk maar is het in het echt ook zo leuk? Omdat te ontdekken is het een kwestie van doen. Afspreken en kijken of het echt leuk is. Is de klik er? Ontstaat er iets spontaans of is het er niet? Deze week heb ik een gezellige avond gehad met één van de matches. Allebei waren we van mening dat het spontane en de klik er niet was. Het was gezellig maar meer niet. Helemaal prima, leuke avond gehad, leuke gesprekken gehad maar meer niet. Fijn leven verder en bedankt voor de gezelligheid (match opheffen). Mijn derde voornemen: Geniet van het leven, til niet te zwaar aan alles, maak er een feestje van. Ik hang de slingers op, zorg voor mijn eigen feestje en diegene die blijft plakken komt echt wel.  Via Tinder? Ik betwijfel het, maar leuk is het wel. Via via, zou kunnen…zo heb ik, wat ik toen dacht, mijn 10 ook ontmoet. Mogelijk is hij mijn 10 toch niet en gaan we vooral lekker door met de dingen die we moeten doen. Ik ga handelen naar de uitspraken die ik zelf naar anderen doe…

Practice what you preach

Oefening baart kunst. Ik ga aan de slag met mijn eigen sportportfolio en hang daarbij de slingers op. Morgen ook even in het echt, morgen mag ik een extra kaarsje uitblazen!

 

 

P.s. Kan je om mijn verhaal al lachen? Moet je de blogs op Keesgeniet.blogspot.nl eens lezen. Zitten heerlijke blogs tussen! (JA…..ook via Tinder :))

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *