Just the way you are….

Just the way you are….

But there’s a hope that’s waiting for you in the dark
You should know you’re beautiful just the way you are
And you don’t have to change a thing, the world could change its heart
No scars to your beautiful, we’re stars and we’re beautiful

Scars to your beautiful van Alissia Cara hoor ik geregeld voorbij komen op de radio. Een liedje wat mij elke keer weer raakt. Die ik menigeen hoor meezingen, waarbij ik me dan afvraag of men weet wat ze zingen. De belangrijkste boodschap in dit liedje haalt hopelijk iedereen er wel uit….. je hoeft niet te veranderen, je bent goed zoals je bent.

Een boodschap die makkelijker is gezegd dan gedaan. Wanneer je al eerder wat van mij gelezen hebt dan weet je dat ik streef naar perfect. Ik heb niet één beeld van perfect, nee ik pak het direct fanatiek aan, ik heb er 3. Waaronder een perfect uiterlijk wat bij mij past.
Pas geleden vroeg iemand hoe het toch kwam dat ik dat beeld heb en of ik daarbij niet te hard ben voor mezelf. Deze vraag kwam binnen over Whatsapp. Een kort antwoord kon ik niet geven dus ik begon met het inspreken.
Iets wat ik vaak doe en wat bij vriendinnetjes vaak een glimlach op het gezicht brengt. Ik praat lekker van me af, meestal de grootste onzin want het is zo heerlijk om te praten en je wordt niet in de reden gevallen. Heerlijk! Deze keer werd het een minder vrolijk verhaal want dit was een serieuze vraag en voor het eerste overdacht ik mijn hele weg naar wie ik nu ben.

Onze geschiedenis maakt ons wie we zijn, door schade en schande worden we wijzer….onze littekens. Littekens kunnen zichtbaar zijn maar de meest gemene zijn de onzichtbare. Ik neem je mee in mijn reis van littekens.

Als klein meisje deed ik aan klassiek ballet. Dansen vond ik heerlijk, ik kon mijn ei er in kwijt net zoals muziek maken. Ik was niet de beste en niet de dunste, maar wat maakte het uit, ik deed het omdat ik me er goed bij voelde. En zo hoort het eigenlijk ook. Ik had tot aan mijn tiende nooit ergens last van gehad, ja ik had allergisch astma maar ach, dit hoorde gewoon bij mij. Bepaalde dingen kan ik niet eten en soms had/heb ik een aanval maar dat was eigenlijk zo normaal. In groep 7 veranderde dit. Op donderdagmiddag, opeens wist ik de dag weer toen ik insprak, nadat we aardrijkskunde hadden gedaan trok mijn vriendje de stoel onder mij vandaan. Ik viel en klapte met mijn hoofd op de grond. Een lichte hersenschudding was het gevolg. Weinig bijzonders, in eerste instantie. Vanaf dat moment kreeg ik zo nu en dan knieklachten. Ik speelde graag op school, en in de straat, slagbal. Ik kon het eigenlijk ook best goed. Keihard slaan tegen die bal en dan rennen als een malle. Opeens deed mijn knie het niet toen wij het weer een keer speelde tijdens de gymles. Hij sloeg op slot en er zat geen beweging meer in. Vanaf die dag werd dit alleen maar erger en wanneer het slot er weer afging was elke keer een raadsel. Het kon soms zo 3 weken duren. Het op slot gaan ging over in helse pijn, allemaal in die ene linkerknie. Ik werd ouder en die linkerknie bleef protesteren. Diverse doktoren keken er naar en niemand had een duidelijk antwoord. De fysio stond voor een raadsel en deed wat hij dacht dat goed was. Soms hielp het en soms ook helemaal niet. Op een gegeven moment gingen de helse pijnen over in helemaal niets…..maar dan ook echt helemaal niets. Ik was dan 10cm boven mijn knie tot aan mijn tenen verlamd. Ik sleepte mijn been achter me aan. Krukken mee naar school en gaan. In het begin werden mijn lessen dan verplaatst naar de benedenverdieping want mijn middelbare school had geen lift. Klasgenoten droegen in het begin nog wel mijn tas maar naar mate de jaren voorbij streken kon ik met de krukken les uur 1 naar verdieping 3, les uur 2 naar verdieping 1 en dat alles met mijn rugzak op, de lol was er wel van af om mijn tas te dragen en school was er klaar mee om mijn rooster steeds aan te passen. Als ik geluk had kwam het gevoel binnen twee weken terug in mijn been en dan kon ik ook alles weer bewegen. Had ik pech dan was dit zo een week of 6.

Thuis bleven wij zoeken naar de oorzaak. Er was iets mis maar wat? Dat mijn medeleerlingen dachten dat ik mij aanstelde deed me toen vrij weinig want ik wist wel beter. Ik had hen niet nodig, ik kon het allemaal zelf wel. Hier ontstond de hardere Maike. Ik kon alles wel alleen. Op momenten dat ik thuis er even helemaal klaar mee was riep mijn moeder ‘Maik bedenk zo, er zijn altijd mensen die het erger hebben’. Het teken voor mij om mijn tranen weg te doen en de schouders er weer onder te zetten. Niet wetende dat mijn ouders het enorm zwaar hadden om mij zo te zien vechten. Geen antwoord, geen duidelijkheid en alleen maar ellende.
Uiteindelijk kwam ik bij een homeopaat terecht. Niemand had een antwoord dus toen daar maar eens gaan kijken. Hij ontdekte dat ik ontstekingen had in mijn knie, niet één maar meerdere. Medicatie er in en het moest beter worden. Op mijn hoogtepunt slikte ik op één dag 40 pillen. Ik zwol op, althans dat gevoel had ik. Klagen deed ik niet want ik zou beter worden. Het werd alleen niet beter……
Mijn homeopaat besprak mijn geval met een andere homeopaat die in de alternatieve geneeswijze veel aanzien had verworven. Hij deed de uitspraak dat ik na mijn 21e niet meer zou lopen. Moest ik het daar dan meedoen? Ik nam er genoegen mee en dacht na over een kunstknie of anders maar een kunstbeen. Moest ik dit werkelijk bedenken als 15 jarige? Nee…… ik moest en zou weer lopen. Dus door met zoeken…want er was iets mis. Uiteindelijk ontdekten we dat mijn stuitje haaks stond. Het kwartje viel, want 6 jaar geleden had ik een flinke smak gemaakt met alleen een lichte hersenschudding als gevolg, dachten we.
Mijn stuitje werd rechtgezet en ineens zat ik anders. Wist ik veel dat ik niet op een puntje hoorde te zitten! Toen begon het revalideren want 6 jaar stilstaan laat wel wat littekens en schade achter. Ik had een onwijs dun beentje zonder enige spierkracht. Bij Physique in Arnhem kreeg ik de begeleiding die ik nodig had. Het was alleen zoooooooo saai. Ik wilde sneller resultaat want geduld ken ik niet. Ik moest en zou iedereen laten zien dat ik er nog was en dat ik alles weer kon.

Ik stond uren op mijn kamer allerlei oefening te doen. Opstapje van de badkamer erbij en we hadden een step. Muziek aan en gaan. Buikspieroefeningen deed ik al vanaf mijn 12e iedere dag trouw voor het slapen gaan. De andere oefeningen kwamen erbij en ik ging er voor. Fietsen werd mountainbiken, wandelen werd hardlopen en bij alles wat ik wilde proberen riep mijn moeder ‘Pas je wel op met je knie?’ Was zij voorheen de taaie tante, liet ze nu zien wat het werkelijk met haar gedaan had. Later heeft ze mij vertelt dat ze zich zo machteloos voelde, maar dat niet wilde laten zien anders gooide ik het bijltje erbij neer. Ze wist dat ik een vechter in mij had en op haar manier probeerde ze die vechter naar boven te krijgen. Het lukte!

Ik kon alles weer en leefde voor een gezond lichaam. Ik ging niet uit, ik dronk niet, lette op mijn voeding en was streng voor mezelf. Ik kreeg een kans dus deze pakte ik met beide handen aan. Ik wilde alles eruit halen wat er in zat, ik was immers nog geen 21. Na 3 jaar kreeg ik een terugval. Mijn knie begon weer te protesteren. Hoe kon dit? Was er iets mis met mijn stuit? Nee….ik was te fanatiek en dit kon mijn lichaam niet aan. Ik negeerde alle signalen en mijn knie was blijkbaar de zwakste schakel dus die werd eruit gegooid. Zwakke schakels heb je niets aan. Na een intensieve therapie, die totaaaaaal verkeerd uitpakte had ik het meest aan rust. Ik zag mijn lijf weer veranderen. Van sportief en gedreven moest ik rust houden. Ik zwol weer op, voor mijn gevoel, en zat mezelf enorm in de weg. Was rust echt het beste?

Doordat mijn stuitje destijds gebroken was, waren mijn linkerorganen allemaal een cm gezakt. Aan je stuitje zit namelijk een band waar al je organen eigenlijk aan opgehangen zijn. Links werkte mijn nier slecht waardoor een chronische blaasontsteking maar niet weg wilde, mijn linkerzenuwen blokkeerde de toegang naar mijn knie en de meridianen die er lopen waren ook niet meer je-van-het. Doordat ik dacht dat ik alles weer kon, moest mijn lijf een tandje bijzetten, ook de onderdelen die praktisch niet meer werkte. Die waren het zat om zo hard te moeten werken en gooide het bijltje erbij neer. Niet ik, maar mijn lijf liet me in de steek. RUST……ik kan het nog steeds niet maar het hielp. Ik kreeg weer een kans en deze keer pakte ik het echt goed aan. Ik sportte in het begin 2x in de week, nu vele jaren later, want die 21 ben ik allang gepasseerd, sport ik 6x in de week.

Je snapt dat ik dit natuurlijk niet allemaal ingesproken heb, maar een verkorte versie ervan. Ik werd in ieder geval wel aan het denken gezet over mijn sporten en waarom het voor mij zo belangrijk is.

Sport is mijn alles, het zorgt ervoor dat ik het gevoel heb dat ik leef en dat ik dus alles kan. Ik gebruik mijn lijf als instrument om mezelf uit te dagen en scherp te houden. Ben ik sterker dan mijn lijf? Ja, soms wel en dat is niet altijd het juiste.

Toen ik zwanger was van mijn eerste dochter, sportte ik in week 41 nog. Eigenlijk had ik al veel eerder rustig aan moeten doen maar niemand die mij tegenhield. Ik vond het al lastig zat dat ik mijn groeiende lijf niet onder controle had. Toen ik, in week 41 thuis kwam van de sportschool, en thuis onder de douche flauwviel was het signaal van mijn lijf eindelijk duidelijk genoeg. Ik moest rustig aandoen, voor mezelf en voor de baby. De bevalling verliep dan ook niet zoals moest. Het startte allemaal al, maar mijn lijf wilde niet. De verloskundige gaf aan dat Liz, onze dochter wel geboren wilde worden (in week 42!!), maar dat mijn lijf te moe was om te gaan bevallen…..OEPS! Een duidelijk gevalletje….Maike luister naar je lijf!

Op mijn knie zie je geen littekens, niemand durfde mijn knie open te maken. Op mijn buik staan mijn littekens…..van de zwangerschappen natuurlijk maar ook mijn deuk. Op hoogte van mijn blaas heb ik inwendig littekens van de chronische blaasontsteking en andere ellende die daar speelde. Het is nu een hard stuk, een deuk….een doorn in mijn oog. Daardoor is mijn buik lelijk! Ergens zit in mijn hoofd dat ik dit zelf nog anders kan maken, als ik maar hard vecht en train. Mijn perfecte lijf heb ik nog niet behaald…..iets waar ik nog steeds hard voor vecht. Ik train hard, let op mijn voeding en luister nog steeds slecht naar mijn lijf.

Een ander kan zeggen dat ik mooi ben of dat het meevalt of dat ik niet dik ben, maar mijn grote litteken is dat ik hard ben voor mezelf. Ik zou zo graag willen geloven in de tekst van het liedje….

And you don’t have to change a thing,
The world could change its heart
No scars to your beautiful, we’re stars and we’re beautiful…

Helaas ben ik nog het meisje waar het liedje over gaat. Ik zie een andere Maike in de spiegel dan dat jullie zien. Ik train en ik vecht want accepteren dat ik ben zoals ik eruit zie…..dat lukt nog niet. Het getalletje op de weegschaal heb ik losgelaten (dat is al een hele stap)……ik wil trots zijn op mezelf. Dat is mijn doel….

Don’t stop untill you’re proud

Ik wil trots zijn op mezelf. ToBFit4Tal>nt is daar een groot onderdeel in. Ik help nu anderen om trots te zijn op zichzelf. Ik daag de dames, tijdens mijn trainingen, uit om steeds een stapje verder te gaan, van 10 push-ups naar 12 en misschien dan volgende week naar 15. Ik laat mensen nadenken over hun eetgedrag. Ik neem geen grote stappen, voor elke gram die iemand afvalt maak ik bij wijze van spreken al een vreugdedansje…… ik doe dit voor diegene maar ook voor mezelf. Dit is namelijk gelukt door mijn toedoen. Ik kan daar echt trots op zijn. Ik wil andere behoeden voor mijn littekens, ik wil dat ze luisteren naar hun lijf. Ik weet het namelijk zo goed…. voor een ander.

Zelf kom ik er ook….,…stapje….voor stapje!

I’m a star and I’ll be beautiful too

Luister de volgende keer eens anders naar dit liedje….wees voorzichtig met je vooroordelen, conclusies en uitspraken. Littekens zijn niet altijd zichtbaar. Ze maken iemand tot wie ze zijn. Ook jij hebt je littekens, zichtbaar en onzichtbaar. Luister naar je lijf, wees lief voor je lijf, je hebt er maar 1!

Liefs,

Maike

p.s. denk je nu na het lezen ‘waardeloos blog’, prima….voor mij was dit belangrijk! 🙂

2 thoughts on “Just the way you are….”

  • Snap je verhaal goed, maar wordt er ook verdrietig van?
    Ik vind jou zo sterk en doelgericht en je bent zo bezig met je toekomst en ontwikkeling.. dingen die ik zelf niet goed durf te ontdekken uit onzekerheid.
    Ik vind je een mooi stoer wijfie
    X joyce

  • Absoluut geen waardeloos blog. Erg knap dat je jouw verhaal hebt verteld. Heel erg super knap van je dat je met en door je eigen ervaringen mensen kan helpen, en misschien nog belangrijker, mensen kan motiveren om door te zetten…. Deze week 10 push-ups volgende week 12. Doe je hartstikke goed. Je bent erg gemotiveerd, gedreven en betrokken…je weet wat je wilt…je hebt een doel. Ga zo door…ik geniet ervan als ik je zie trainen of als ik training van je krijg!
    Tja…luister naar je lijf….stapje voor stapje…!!!
    SiemX

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *